Carlos Casares

Tardou en decatarse do que estaba lendo, pese a que a noticia viña recuadrada en primeira páxina, titulada a dúas columnas e destacada con grosos caracteres. Para el era tan impensable unha cousa semellante, que lle resultaba difícil entender. Sóio cando recitou varias veces seguidas o seu propio nome, que aparecía ao final abalando aquela pretendida Nota do Episcopado, comprendeu. Entón do fondo do seu corazón saíu unha queixa amarga e dolorida, un berro que se estrelou varias veces contra as paredes do seu sangue. Os ollos procuraron a imaxe neboenta do Cristo que colgaba da parede. Parecía de costas a el, indiferente e lonxano. Saiu correndo, deu un par de voltas sin norte, abriu e pechou a porta da alcoba varias veces e por fin entrou no oratorio privado de Palacio. Unha pequena lámpada de aceite iluminaba aos poucos a escuridade barroca do interior. Un frío pechado e vello acentuaba a soedade conxelada da igrexa. Do alto da cúpula caía un rumor de paxaros medoñentos que rebotaban contra o silencio de pedra dos muros e do teito. Nin un soio ruído chegaba da calma mañanceira na que aínda adormecía o pazo a aquelas horas. Deixouse caer sobre o reclinatorio, fundíu a cabeza entre as mans e estivo así longo tempo sin facer nin pensar nada. Un balbordo de voces pelexaban dentro do seu cerebro. Sentía acenos lonxanos que lle baixaban a cachón polo espesor das veas. Unha xenreira antiga e tribal ascendíalle desde a dureza insobornable e branca dos ósos hasta o oco redondo e pulido da boca, onde se afogaba. Engurraban séculos de cólera, subían coitelos xusticieiros a percutir a firmeza do brazo, a ensaiar a curva do aire... Pasou horas de costas ao misterio do perdón. A imaxe dun Cristo de tralla e látego, acusador no templo, fustigador de escribas e fariseos hipócritas, alentáballe no peito un niño de avésporas. Nada de poñer a outra meixela, nin de chamar co sagrado nome de irmáns aos inimigos, nin de pedir pola súa conversión a El Señor. Esmagalos, reducilos a cinza, corre-los, eliminalos... Unha mistura de sentimentos de bulra, de dignidade ferida e de intelixencia humillada ían conformando a súa determinación. A serenidade tardou en voltar. Chegou cun credo lentamente rezado, meditado en cada unha das suas palabras. Ao rematar, ergueu por vez primeira os ollos e por entre as muxicas de luz que estralaron no aire, puido ver a imaxe de Xesús Nazareno presidindo cun xesto tan amistoso e humano que a punto estivo de facelo chorar. Novamente a calma se instalaba dentro del, facíalle ben polo corpo adiante, producíalle pracer... Vencida a paixón, podía xa empezar a dispor as cousas da mellor maneira posible. Abandonou a igrexa en paz e coa sensación de ter vencido a alguén. Camiñando cara o despacho, pola súa memoria pasaron as reconfortantes palabras de San Pablo, tantas veces meditadas: “Así, pois, o que pensa que está de pé, teña coidado e non calla; non vos veu nunca unha tentación que non fora humana, e fiel é Deus, que non ha permitir que sexades tentados por riba das vosas forzas; mais ben coa tentación ha dispor o éxito para que podades resistila”. Antes de abrir a porta tivo a impresión de que desde a escuridade chegaba a sorrisa burlona dunha sombra maligna.