María Victoria Moreno

Saúdan ó día as gaivotas e o mar ergue a súa arela sen nome en cumes de escuma branca. Un gris de ceo baixo latex na auga. Esperta o vento na xerfa e vai zunindo a cántiga secreta do seu errar. A baliza do peirao, si e non de luz e pausa, acena xa debilmente, atenuada polo día que quere abrir. —As persoas estamos feitas para levar adiante os proxectos máis fermosos. A voz dela, tan lonxe xa e tan preto sempre, ecoa nos meus oídos e mantense viva ata tal punto que podo pecha-los ollos e confundir este balbordo do mar co zoar do seu coche. As terras do interior, os horizontes amplos de trigais e ceos distantes, ábrense de novo na lembranza e reconstruo, paso a paso, o tempo do noso encontro, do noso enfrontamento, da nosa amizade e da nosa despedida. Está moi baixa a marea e a praia é ampla coma a saudade. —Vivimos encadeados ó acontecer do universo. Canta razón tiña. Mais eu fun un túzaro. Quixen amolala ó longo de toda a viaxe, falei mal das mulleres, mofeime das súas razóns… E fun perdendo, xogada a xogada, ata que deixei a partida enteira nas súas mans. Mais non soamente a partida, que ben pouco era. Deixei tamén, paso a paso, todo isto que agora revive mentres cala o ceo e acenan ó lonxe, xa case esvaídos, os faros do Piñeiral, do Alfoz, de Punta Area. —Eu souben quen eras ti cando pasamos pola feira de Castro de Uces e falaches do traballo que vos mandara face-lo profesor de Historia… Un can perdido e fraco anda a cheirar nos argazos que deixou o mar ó devalar. Seixos negros e picudos, normalmente asolagados, serven agora de apoio ás gaivotas. E tódalas bágoas da primavera chegan onda min nas bategadas deste temporal. Pingas de choiva grandes, redondas, cruzan o aire e desfánse en pequenos anacos de brillo contra os vidros da miña fiestra. —¿Non tiveches nunca a impresión de que había dentro de ti algo que quería voar? Tívena, e téñoa agora mentres vai a máis a luz, van a máis as gaivotas que pousan nos seixos e vai a máis este vento que xeme mundo adiante. Mais ela non está.