Tom

O pioneiro que redefiniu a música brasileira. Antonio Carlos Jobim, coñecido como Tom Jobim, foi o arquitecto sonoro da bossa nova e un dos compositores máis influentes da música popular do século XX, unindo a tradición do samba coa sofisticación harmónica do jazz. A súa capacidade de experimentación e refinamento levouno a transformar a paisaxe musical do Brasil, creando un estilo elegante e universal que conquistou o mundo. Nacido en 1927 no Rio de Janeiro, Jobim comezou a súa carreira como pianista e arranxador, pero foi coa chegada dos anos 50 cando consolidou a súa identidade artística, colaborando con nomes como Vinícius de Moraes e João Gilberto. A súa obra mestra, Chega de Saudade, lanzada en 1958, marcou o inicio da bossa nova, un xénero que suavizaba o samba tradicional cunha instrumentación máis sutil e harmonías influenciadas pola música clásica e o cool jazz. A súa relación con Vinícius foi fundamental, e xuntos crearon cancións inmortais como Garota de Ipanema, Água de Beber e Insensatez, que se converteron en embaixadoras da música brasileira. A internacionalización da súa música produciuse na década de 1960, cando artistas como Frank Sinatra e Stan Getz interpretaron as súas composicións, levando a bossa nova ás máis altas esferas da música mundial. Jobim non só foi un innovador musical, senón tamén un poeta sonoro que capturou a esencia do Brasil a través da súa fascinación pola natureza e a paisaxe carioca. Os seus discos, como Wave, Matita Perê e Urubu, mostran unha evolución cara a unha estética máis sinfónica e experimental, onde os arranxos orquestrais dialogan cun lirismo melancólico e refinado. Nos seus últimos anos, seguiu producindo música con grande delicadeza, mantendo a esencia da bossa nova pero enriquecéndoa con elementos máis complexos. O seu legado transcende xeracións, sendo un dos poucos artistas brasileiros que lograron converter a súa música nun patrimonio global, influenciando compositores e intérpretes de todo o mundo. A súa capacidade de fusionar o popular co erudito, a sinxeleza coa sofisticación, converteu a Tom Jobim nunha figura irrepetible, un pioneiro cuxa obra segue a ser unha referencia fundamental na música moderna.

Aguas de Março

Es palo, es piedra, es el final del camino

É pau, é pedra, é o fim do caminho

Es un tocón, está un poco solo

É um resto de toco, é um pouco sozinho

Es un fragmento de vidrio, es vida, es el sol

É um caco de vidro, é a vida, é o sol

Es la noche, es la muerte, es un bucle, es el gancho

É a noite, é a morte, é um laco, é o anzol

Es peroba del campo, es el nudo de madera

É peroba do campo, é o nó da madeira

Cainga, Candeia, es Matita Pereira

Cainga, candeia, é o Matita Pereira

Es viento madera, cayendo sobre el acantilado

É madeira de vento, tombo da ribanceira

Es el misterio profundo

É o mistério profundo

Es igual o no

É o queira ou nao queira

Es el viento que sopla, es el final de la pendiente

É o vento ventando, é o fim da ladeira

Es la viga, es la brecha, la fiesta de la cresta

É a viga, é o vao, festa da cumeeira

Está lloviendo, es charla fluvial

É a chuva chovendo, é conversa ribeira

De las aguas de Marco, es el final de la fatiga

Das aguas de marco, é o fim da canseira

Es el pie, es el piso, es la marcha del camino

É o pé, é o chao, é a marcha estradeira

Birdie en mano, piedra de francotirador

Passarinho na mao, pedra de atiradeira

Un pájaro en el cielo, un pájaro en el suelo

Uma ave no céu, uma ave no chao

Es una corriente, es una fuente

É um regato, é uma fonte

Es un pedazo de pan

É um pedaco de pao

Es el fondo del pozo, es el final del camino

É o fundo do poco, é o fim do caminho

Asco en la cara, está un poco solo

No rosto o desgosto, é um pouco sozinho

Es una grieta, es un clavo

É um estrepe, é um prego

Es un punto, es un punto

É uma ponta, é um ponto

Es un goteo

É um pingo pingando

Es una cuenta, es un cuento

É uma conta, é um conto

Es un pez, es un gesto

É um peixe, é um gesto

Es una plata brillante

É uma prata brilhando

Es la luz de la mañana, viene el ladrillo

É a luz da manha, é o tijolo chegando

Es la leña, es el día, es el final de la picadura

É a lenha, é o dia, é o fim da picada

Es la botella de caña, el destrozo en el camino

É a garrafa de cana, o estilhaco na estrada

Es el diseño de la casa, es el cuerpo en la cama

É o projeto da casa, é o corpo na cama

Es el auto atascado, es el barro, es el barro

É o carro enguicado, é a lama, é a lama

Es un paso, es un puente

É um passo, é uma ponte

Es una rana, es una carrera

É um sapo, é uma ra

Es un remanente de arbusto, a la luz de la mañana

É um resto de mato, na luz da manha

Son las aguas de Marco cerrando el verano

Sao as aguas de marco fechando o verao

Es la promesa de la vida en tu corazón

É a promessa de vida no teu coracao

Es palo, es piedra, es el final del camino

É pau, é pedra, é o fim do caminho

Es un tocón, está un poco solo

É um resto de toco, é um pouco sozinho

Es una serpiente, es un palo, es Joao, es José

É uma cobra, é um pau, é Joao, é José

Es una espina en la mano, es un corte en el pie

É um espinho na mao, é um corte no pé

Son las aguas de Marco cerrando el verano

Sao as aguas de marco fechando o verao

Es la promesa de la vida en tu corazón

É a promessa de vida no teu coracao

Es palo, es piedra, es el final del camino

É pau, é pedra, é o fim do caminho

Es un tocón, está un poco solo

É um resto de toco, é um pouco sozinho

Es un paso, es un puente

É um passo, é uma ponte

Es una rana, es una carrera

É um sapo, é uma ra

Es un hermoso horizonte, es una fiebre leve

É um belo horizonte, é uma febre terca

Son las aguas de Marco cerrando el verano

Sao as aguas de marco fechando o verao

Es la promesa de la vida en tu corazón

É a promessa de vida no teu coracao

Es palo, es piedra, es el final del camino

É pau, é pedra, é o fim do caminho

Es un tocón, está un poco solo

É um resto de toco, é um pouco sozinho

Es palo, es piedra, es el final del camino

É pau, é pedra, é o fim do caminho

Es un tocón, está un poco solo

É um resto de toco, é um pouco sozinho

Palo, piedra, final del camino

Pau, pedra, fim do caminho

Tocón de descanso, poco solo

Resto de toco, pouco sozinho

Palo, piedra, fin del camino

Pau, pedra, fim do caminho

Tocón de descanso, poco solo

Resto de toco, pouco sozinho