CANTÉ RULIÑA
Na herba do madureiro o magosto dos meus versos. Canté, ruliña! Nun niño de herba curada, verdes canciós de rosada. Canté, ruliña! O magosto dos meus versos para moulal-os no inverno. Canté, ruliña! Verdes canciós de rosada, pereiras de peras de auga. Canté, ruliña! Para moulal-os no inverno con asubíos do vento. Canté, ruliña! Pereiras de peras de augas contra as vidreiras xeadas. Canté, ruliña! Pereiras de peras de auga!
Ó LONGO DAS RIBEIRAS
Ó longo das ribeiras, arelante, eu, meniña. ¿Ónde as barcas e as froles? Os ríos xa non corren pra ningures. Non esisten os lonxes nin a mar. Todo está á beira e craro. A hora, ancrada, insua erma sin páxaros nin vento. As fontelas do sono están cheas de pô, e os ollos están cansos e velliños. I-entón eu erguerei as velas todas destas horas ancradas, pobres, ermas, sin páxaros nin vento.
A MAÑÁ
Mirade esta mañá, fría, de outono, cos derradeiros peros no pereiro, coas primeiras castañas regañadas. N’é o rechouchío tolo de San Xoán. Por entre as bagas roxas dos acibros, en verde bronce frío, negros merlos, limpos e petulantes de retóricas, coma un fato de clérigos en sínodo. A terra das aradas, tenra e doce, respira, coma en sono, acubillada na nebra da mañá. De suco en suco hai resarios e teas rebrilantes de arañas, coma vidros e solpôres. O sol ven dobregado, e xa se escoa pol-os craros do espeso medianil. Pol-os bicos das álbores, bandadas de pegas carniceiras e de pombos, todos en traxe novo e pruma limpa.
