{ ::::::::: SOCIOPLASTICS * Sovereign systems for unstable times: 241120
Showing posts with label 241120. Show all posts
Showing posts with label 241120. Show all posts

Monday, February 3, 2025

TRISTAN





 

Tristan Tzara, fondateur du mouvement Dada, souligne son caractère anarchique et anti-système, né en 1916 au Cabaret Voltaire à Zurich. Ce mouvement, répondant à une révolte contre la guerre, la logique bourgeoise et les conventions artistiques, s’est construit autour d’une rupture totale avec les normes esthétiques et sociales. Tzara précise que Dada ne voulait signifier rien de précis, reflétant une confusion intellectuelle délibérée. En réaction au contexte de guerre et à l’isolement en Suisse, les jeunes artistes exprimaient leur mécontentement par des moyens variés, mêlant destruction et provocation, parfois perçues comme scandaleuses. L’art dadaïste rejetait toute logique conventionnelle. Tzara décrit des œuvres réalisées sans intervention directe, comme les instructions données aux peintres pour créer des tableaux, reflétant une démarche où l’art ne se distingue plus des autres activités humaines. Cette vision englobait une critique radicale de la société et de ses institutions, allant jusqu’à refuser toute implication politique ou morale conventionnelle. Néanmoins, Dada était également une réponse à des préoccupations profondes, comme l’expression de l’individu et de sa liberté créative. Le surréalisme, né dans le prolongement de Dada, a cherché à structurer une révolte artistique moins anarchique, en se dotant d’une base théorique et philosophique sous l’impulsion d’André Breton. Tzara reconnaît qu’il s’est éloigné de Dada au fil du temps, attiré par la recherche d’une cohérence dans l’explosion poétique et visuelle initiale. Si le surréalisme s’est affirmé comme un mouvement révolutionnaire, il s'est distingué par une approche plus didactique et dialectique, contrastant avec le chaos revendiqué par Dada. Tzara rappelle également l’importance de l’art populaire et du folklore, qu’il considère comme une preuve de la créativité universelle. Il souligne que l’art ne doit pas se limiter à un cadre esthétique mais faire partie intégrante de la vie et des luttes sociales. Cette philosophie a conduit les artistes de son temps à s’engager politiquement, notamment contre le fascisme pendant la guerre d’Espagne, affirmant que l’écrivain et le poète ne peuvent rester étrangers aux réalités sociales. Interrogé sur l’avenir, Tzara observe que les mouvements récents, tout en évoquant Dada, se différencient par leur contexte et leurs méthodes. Certaines œuvres actuelles, comme des installations de déchets symbolisant le chaos, reflètent l’angoisse de l’époque, entre désorientation sociale et menace nucléaire. Pour Tzara, ces expressions ne constituent pas une solution artistique mais témoignent d’une réalité tangible et d’un rejet des esthétiques académiques. Enfin, Tzara voit dans ces nouveaux mouvements une continuation de l’esprit critique de Dada, bien que chaque époque réinterprète cette révolte selon ses propres défis. L’évolution artistique, selon lui, reste inscrite dans une lignée cohérente où chaque mouvement, en se construisant contre ses prédécesseurs, enrichit la quête de liberté créative et de transformation sociale.

JACK

 

Jack Kerouac, figure emblématique des Franco-Américains, incarne à la fois les racines canadiennes-françaises et l'identité américaine. Né dans une famille modeste à Lowell, Massachusetts, ses parents étaient originaires du Québec, notamment de Rivière-du-Loup, avec un père imprimeur et une mère au rôle central dans une famille soudée. Son enfance dans un quartier francophone, où l'on vivait selon les traditions québécoises, a marqué sa jeunesse. Il a grandi en parlant uniquement français jusqu’à l’âge de six ans, apprenant l’anglais plus tard, en immersion dans un environnement anglo-saxon. L’influence culturelle franco-canadienne reste omniprésente dans ses œuvres, où il décrit des thèmes d’unité familiale et de résilience. Kerouac, connu pour son style d’écriture spontané et novateur, a révolutionné la littérature avec son premier grand succès, Sur la route. Ce roman, écrit en seulement trois semaines sur des rouleaux de papier, reflète son désir de capturer l'essence du voyage et de la liberté. Ce processus, inspiré par le jazz et une approche instinctive, a marqué le début de la Beat Generation, un mouvement littéraire et culturel centré sur l’authenticité, la quête spirituelle et la contestation des normes. Ce terme, inventé par Kerouac, évoque la "béatitude" autant que l’épuisement d’après-guerre, et a influencé la littérature et la contre-culture américaine des années 1950. Cependant, la Beat Generation a été récupérée et déformée par des mouvements ultérieurs, ce qui a frustré Kerouac. Bien qu’il ait souhaité rester fidèle à une quête spirituelle sincère, il a souvent été incompris, notamment par ceux qui associaient son mouvement à des pratiques débridées. 

HENRY





Henry Miller et Paris : Une Ville, Une Renaissance Littéraire. Henry Miller, écrivain américain iconoclaste, trouve à Paris un refuge et une source d’inspiration qui marqueront profondément son œuvre. Arrivé dans la capitale française en 1930, fuyant une Amérique puritaine qui rejetait son style cru et viscéral, il découvre un univers de liberté où il peut enfin écrire sans contraintes. Paris, avec son effervescence artistique et son cosmopolitisme, devient pour lui une terre d’accueil où il se forge une identité littéraire nouvelle, loin des restrictions morales et éditoriales de son pays natal. C’est dans cette ville qu’il écrit Tropic of Cancer (1934), un roman à la prose libre et autobiographique, où il décrit son existence de bohème dans les bas-fonds parisiens. Soutenu par Anaïs Nin, sa muse et mécène, Miller fréquente les cercles d’écrivains expatriés, partageant idées et excès avec des figures comme Blaise Cendrars et Lawrence Durrell. Il y développe un style marqué par une spontanéité brute et une quête de vérité intérieure, influencé par la tradition littéraire française, notamment Rabelais et Céline. Paris est pour Miller bien plus qu’un décor : c’est une renaissance, un laboratoire de création où il explore sans retenue les thèmes du sexe, de la pauvreté, et de la liberté individuelle. Ce séjour parisien façonne l’ensemble de son œuvre et fait de lui l’un des écrivains les plus subversifs de son époque, un esprit libre dont la voix continue de résonner bien au-delà des rues qu’il a arpentées.




Wednesday, November 20, 2024

Hoe verplaatsen we ons in de toekomst?




De toekomst van mobiliteit wordt vormgegeven door duurzame technologieën, slimme ontwerpen en innovatieve oplossingen. Waar fantasieën over vliegende auto’s en zelfrijdende voertuigen ooit tot sciencefiction behoorden, zijn veel van deze concepten technisch haalbaar geworden. Maar ondanks deze vooruitgang blijven grote uitdagingen zoals klimaatverandering, efficiënt ruimtegebruik en veiligheid centraal staan in de discussie. Experts zoals Carlo van der Weijer en Maarten Steinbuch van de Technische Universiteit Eindhoven benadrukken dat mobiliteit in de toekomst niet alleen duurzamer, maar ook inclusiever en veiliger moet zijn. Binnen steden zoals Houten, een fietsvriendelijke modelgemeente, wordt al aangetoond hoe een andere inrichting van mobiliteit mogelijk is. Door de fiets centraal te stellen, wordt de afhankelijkheid van auto’s verminderd en ontstaat een stillere, veiligere en gezondere leefomgeving. Het concept van “cycle-oriented development” wint wereldwijd terrein, met steden zoals Parijs en Londen die steeds meer investeren in fietsinfrastructuur. Elektrische fietsen vergroten bovendien de actieradius van mensen, terwijl bredere fietspaden ruimte bieden aan rolstoelen en brommobielen, wat inclusiviteit bevordert. Buiten steden ligt de nadruk op elektrisch rijden en batterijtechnologie. Elektrische auto’s worden steeds betaalbaarder en efficiënter, met voortdurende verbeteringen in batterijcapaciteit en kostenreductie door grootschalige productie. Tegelijkertijd ontwikkelen nieuwe technologieën zoals zelfrijdende en slimme auto's, die niet alleen de veiligheid verhogen maar ook verkeersproblemen verminderen. Deze voertuigen kunnen bijvoorbeeld autonoom rijden in files, wat het ongemak van druk verkeer minimaliseert. Wat betreft luchtvaart wordt de transitie naar duurzame brandstoffen steeds urgenter. Elektrisch vliegen is al een realiteit voor korte afstanden, maar voor intercontinentale vluchten zijn alternatieven zoals waterstof en synthetische kerosine noodzakelijk. Het gebruik van circulaire brandstoffen, gemaakt uit waterstof en CO₂, biedt perspectief voor een schonere luchtvaart, al vereist dit enorme investeringen in duurzame energie en productiefaciliteiten. Innovatieve ontwerpen zoals de Flying V van de TU Delft laten zien hoe de efficiëntie van vliegtuigen verbeterd kan worden, met een energiebesparing van 20% ten opzichte van huidige toestellen. De overgang naar duurzame mobiliteit vraagt niet alleen om technologische oplossingen, maar ook om gedragsveranderingen. Hoewel consuminderen vaak als ideaal wordt genoemd, blijft dit een uitdaging. Tegelijkertijd zal de toekomst waarschijnlijk minder belastend zijn voor het milieu dankzij stille elektrische voertuigen en circulaire systemen. Het denken over mobiliteit verschuift: het gaat niet alleen om minder impact, maar om het creëren van een geïntegreerd, efficiënt en toekomstgericht systeem. Innovaties op het gebied van mobiliteit brengen ons niet alleen dichter bij duurzame doelen, maar bieden ook een nieuw perspectief op hoe we steden en transport ontwerpen. Terwijl voorspellingen onzeker blijven, is het duidelijk dat de transitie naar duurzame mobiliteit al in volle gang is.

Deze Fries bestrijdt nepnieuws voor The New York Times



De journalistiek heeft een nieuw instrument om waarheid en feiten bloot te leggen: open source-onderzoek. Deze methode, gebaseerd op publiek beschikbare bronnen zoals satellietbeelden, sociale media en beveiligingscamera’s, biedt een antwoord op de groeiende desinformatie en het wantrouwen in traditionele media. Een voorbeeld van deze innovatieve aanpak is te vinden in het werk van Christian Triebert, een Nederlandse journalist die naam maakte bij Bellingcat en nu deel uitmaakt van het Visual Investigations Team van The New York Times. Dit team combineert geavanceerde technologie en methodologie om complexe kwesties zoals militaire conflicten, politieke crises en andere gevoelige gebeurtenissen te analyseren. Zo speelden zij een cruciale rol bij de reconstructie van de dood van de Palestijnse journalist Shireen Abu Akleh. Door beelden van omstanders, bodycams, en TikTok-livestreams te combineren met geluidsanalyses, toonde het team overtuigend aan dat Israëlische troepen verantwoordelijk waren voor haar dood. Deze werkwijze illustreert hoe nauwgezet onderzoek de waarheid kan blootleggen, zelfs in situaties waarin partijen elkaar tegenspreken. Een ander voorbeeld is het onderzoek naar de bestorming van het Capitool in 2021, waarbij livestreams en sociale mediavideo’s werden gebruikt om de betrokkenheid van extremistische groepen zoals de Proud Boys en Oath Keepers in kaart te brengen. Dit leidde niet alleen tot gerechtelijke vervolgingen, maar benadrukte ook de kracht van open source journalistiek om complexe gebeurtenissen te ontrafelen. Het succes van deze aanpak ligt in de transparantie: het onderzoek wordt stap voor stap gedocumenteerd, waardoor het publiek zelf de bewijzen kan beoordelen. Deze benadering, die begon met het MH17-onderzoek van Bellingcat, zet een nieuwe standaard voor de journalistiek. Terwijl traditionele media vaak worden bekritiseerd vanwege vermeende bias of gebrek aan betrouwbaarheid, biedt open source journalistiek een helder en controleerbaar alternatief. Door transparantie centraal te stellen, niet alleen in de feiten maar ook in de methodologie, wordt de kloof tussen journalisten en het publiek verkleind. Dit is niet alleen een reactie op de huidige golf van nepnieuws en complottheorieën, maar ook een poging om het vertrouwen in de journalistiek te herstellen. Naarmate meer nieuwsorganisaties deze werkwijze omarmen, kan open source journalistiek uitgroeien tot een hoeksteen van de moderne berichtgeving en een essentieel hulpmiddel om de waarheid te achterhalen in een steeds complexere wereld.

Waarom jouw salade uit Kenia komt




Kenia speelt een centrale rol in de wereldwijde export van groenten, fruit, kruiden en vis. De unieke geografische ligging bij de evenaar, gecombineerd met een stabiel en gematigd klimaat, maakt het mogelijk om het hele jaar door diverse gewassen te verbouwen. Groenten zoals sperziebonen, snijbonen en broccoli, evenals fruit zoals avocado’s en mango’s, worden dagelijks in grote hoeveelheden geëxporteerd naar Europa, met Nederland als een van de grootste afnemers. Daarnaast levert Kenia verse kruiden zoals basilicum, rozemarijn en munt aan Europese supermarkten. Het land heeft ook een sterke positie in de visserijsector, met producten zoals nijlbaarsfilet uit het Victoriameer. De focus op export is echter niet zonder gevolgen. Terwijl Europese consumenten profiteren van constante aanvoer van verse producten, blijven veel Kenianen verstoken van deze landbouw- en visserijopbrengsten. Het contrast is schrijnend: waar sperziebonen uit de door irrigatie ondersteunde velden dagelijks naar Nederland vertrekken, kampen Maasai-herders in hetzelfde gebied met droogte en voedseltekorten. De droogte wordt versterkt door klimaatverandering, wat de situatie voor lokale gemeenschappen verder verslechtert. Ook in de visserij is een onevenwichtigheid zichtbaar. De nijlbaars, oorspronkelijk geïntroduceerd in het Victoriameer, heeft veel van de inheemse vissoorten verdrongen en wordt nu vooral geëxporteerd. Dit resulteert in een tekort aan betaalbare vis voor de lokale bevolking. Om de toenemende vraag naar vis te compenseren, is de teelt van tilapia in kooien populair geworden. Bedrijven zoals Victory Farms produceren 1000 ton gekweekte tilapia per maand, grotendeels voor de binnenlandse markt. Toch blijft de import van vis uit landen zoals China noodzakelijk om aan de lokale vraag te voldoen. De lage loonkosten in Kenia spelen een cruciale rol in het economische model. Het is voor Europese supermarkten vaak goedkoper om groenten en fruit uit Kenia te importeren dan deze lokaal te produceren. Een voorbeeld hiervan is de export van gesneden mango, waarvan een verpakking in Nederland ongeveer evenveel kost als het dagloon van een Keniaanse arbeider. Ondanks de voordelen voor de exporteconomie, leidt dit model tot sociale ongelijkheden. Klimaatverandering en milieudruk vormen extra uitdagingen. Het vervoer per vliegtuig, dat essentieel is voor de versheid van producten, komt onder druk te staan vanwege de milieu-impact. Supermarkten en exportbedrijven experimenteren daarom steeds meer met transport via schepen. Tegelijkertijd maakt de intensieve landbouw gebruik van natuurlijke hulpbronnen, wat de kwetsbaarheid van ecosystemen vergroot. De landbouwsector toont ook veerkracht. Avocado-export is een van de snelst groeiende markten, met Kenia nu als grootste exporteur van Afrika. Oude koffieplantages worden omgezet in avocadoboomgaarden om aan de stijgende Europese vraag te voldoen. Bovendien maken verbeterde koeltechnieken en speciale containers het mogelijk om producten langer vers te houden tijdens transport. Kortom, Kenia speelt een essentiële rol in de wereldwijde voedselvoorziening, maar staat voor de uitdaging om balans te vinden tussen export en lokale voedselzekerheid. De lage loonkosten en gunstige klimatologische omstandigheden maken het land aantrekkelijk voor export, maar de sociale en ecologische prijs vraagt om duurzame oplossingen. Investeringen in lokale voedselvoorziening, betere regulering en klimaatadaptatie kunnen bijdragen aan een evenwichtiger systeem dat zowel mondiale als lokale belangen dient.